Uit de DNA-test bleek dat Molly Sinert een dochter had. Molly staarde naar het scherm en las de regel nog eens door. Naast de naam Isabel stond een overeenkomst van bijna vijftig procent, gevolgd door de beste inschatting van de website over hun relatie: dochter. „Dat is onmogelijk,” zei Molly. Haar man kwam naar haar toe en leunde over de laptop heen. ‘Weet je zeker dat je het goed leest?’, vroeg hij.
Molly wist het zeker. Ze was nooit zwanger geweest. Ze had nooit een kind gekregen. Ze had nooit eicellen gedoneerd. Er was geen vergeten hoofdstuk in haar leven dat kon verklaren waarom er een elfjarig meisje in haar stamboom opdook. Haar man fronste zijn wenkbrauwen bij het zien van het percentage. ‘Misschien hebben ze de monsters door elkaar gehaald.’ Molly wilde dat graag geloven. Het was de enige verklaring die ergens op sloeg.
Ze klikte op het profiel van Isabel, in de hoop dat ze daar een oplossing zou vinden. Maar ze vond bijna niets. Het account was privé. Er was geen stamboom, geen foto die ze herkende en geen aanwijzing waarom dit kind zoveel van haar DNA deelde. Molly keek nog eens naar het woord ‘dochter’. Ze wist dat het niet waar kon zijn. Toch was het getal ernaast moeilijk te negeren. Ergens was een meisje genaamd Isabel verbonden met Molly. Maar hoe?