Nu, weken later, waren de resultaten binnen. Ze kon haar ogen niet afhouden van de uitslag die haar aan Isabel koppelde. Bijna vijftig procent gemeenschappelijk DNA. Voorgestelde relatie: dochter. Molly staarde naar het woord totdat het haar absurd leek. “Nee,” zei ze hardop. Haar man probeerde haar nog steeds ervan te overtuigen dat het allemaal een vergissing was.
Ze hadden alle mogelijke verklaringen de revue laten passeren. Molly had nooit een medische ingreep ondergaan — niets dat een kind van elf jaar zou kunnen verklaren. Haar man fronste zijn wenkbrauwen bij het zien van het getal. “Het komt er gewoon op neer dat het bedrijf het verprutst heeft.” Molly was het ermee eens dat dat de meest aannemelijke verklaring was, maar ze was er niet helemaal zeker van.
Ze klikte nogmaals door Isabels profiel, maar dat leverde haar bijna niets op. Het account van het meisje was privé, en Molly kon niet genoeg zien om het verband te begrijpen. Uiteindelijk stuurde ze een voorzichtig berichtje, waarin ze uitlegde dat ze uit Zuid-Korea was geadopteerd en in de war was door de uitslag dat Isabel haar dochter zou kunnen zijn. Daarna wachtte ze. Uren gingen voorbij. Geen antwoord. Tegen de avond had Molly de uitslag zo vaak gelezen dat ze die bijna uit haar hoofd kende. Ofwel was de test echt fout, ofwel lag er iets verborgen in Molly’s verleden dat nog ontdekt moest worden.