Een arts was het beu dat auto’s de ambulanceplaats blokkeerden — dus nam hij het heft in eigen handen

Dr. Luis, een dienstdoende arts op de spoedeisende hulp, rende door de automatische glazen deuren van de spoedeisende hulp en duwde daarbij een zware metalen brancard voort, geflankeerd door twee buiten adem geraakte ambulancebroeders. In de ambulance lag een hartpatiënt in kritieke toestand, maar midden op de ambulancebaan stond een glanzende rode SUV geparkeerd, volledig achtergelaten door de bestuurder.

"We moeten de omweg nemen via de laadhelling aan de zijkant!" riep Luis boven het geluid van de sirene uit, terwijl zijn rubberen sneakers over het natte asfalt gleden toen ze de zware kar omdraaiden.

Ze verloren drie cruciale, zenuwslopende minuten bij het manoeuvreren door de scherpe bochten van de dienstgang. De patiënt kwam de operatie goed door, maar de pure absurditeit van die vertraging knaagde wekenlang aan Luis’ ziel. De vervaagde borden van het ziekenhuis met de tekst „Hier niet parkeren“ hingen slap aan de bakstenen gevel, volledig genegeerd door elke egoïstische automobilist in de stad. Zijn bloeddruk schoot elke keer omhoog zodra hij naar buiten stapte.