Een flits in het blauw
Het heldere water van de Caraïben was vredig, maar Sheryls hart ging tekeer. Als doorgewinterde duiker en amateurhistoricus kende ze deze koraalriffen als haar broekzak, vooral dit specifieke stuk dat bekend staat om zijn geschiedenis van oude piratenplunderingen. Tientallen Spaanse schepen waren hier eeuwen geleden aan hun einde gekomen, hun schatten begraven onder het verschuivende zand. Sheryl hield haar ogen altijd open voor een glimp van de geschiedenis, maar vandaag genoot ze gewoon van een routine duik.
Haar duikboot bewoog langzaam boven haar, de motor zoemde een geruststellend ritme terwijl hij een recht pad volgde. Sheryl zwom een paar meter onder het wateroppervlak en keek naar een kleine groep dolfijnen die moeiteloos door het water gleden. Ze waren speels, kronkelend en draaiend in het blauw.
Plotseling trok een felle lichtflits haar aandacht. Een van de grotere dolfijnen had iets vast aan zijn rugvin. Terwijl de dolfijn rolde, ving het voorwerp de middagzon op die door de golven naar beneden filterde. Het gaf een briljante, metaalachtige glans. Sheryl bevroor midden in de duik, haar ogen werden wijder achter haar duikbril. Het zag er helder en onmiskenbaar goudkleurig uit. Haar gedachten gingen meteen terug naar de oude verhalen over gezonken piratengaljoenen. Zou het een verloren schat zijn?