De erfenis van de piraten
Sheryl schopte zachtjes met haar vinnen, hield afstand zodat ze de groep niet zou laten schrikken, terwijl de duikboot zijn vaste pad recht boven hen vervolgde. De dolfijn zwom met een trots, stuiterend ritme, totaal niet gehinderd door het voorwerp dat tegen zijn vin rustte. Elke keer als het zoogdier zijn lichaam kantelde, flitste het gouden voorwerp een diepe, rijke amberkleur. Het leek op een dun vel goud, of misschien een fragment van een koninklijke kroon.
Het gebied waar ze doorheen zwommen stond bekend om zijn maritieme mysteries. Al generaties lang vertelden lokale duikers verhalen over verloren goud en juwelen die over de zeebodem verspreid lagen nadat een hevige storm in de zeventiende eeuw een piratenvloot had vernietigd. Sheryl was altijd een beetje sceptisch geweest over deze legendes en zag ze als leuke verhalen voor toeristen. Maar toen ze deze ongelooflijke gloed voor haar ogen zag, veranderde alles.
Ze controleerde haar zuurstofmeter; ze had nog genoeg tijd over. Ze concentreerde zich volledig op het glinsterende object. Het leek niet op afval uit de zee of op afval. Het had een warme glans die alleen edele metalen onder de oceaan leken te hebben. De dolfijn leek ermee te pronken en leidde haar verder langs het rif.