James was al meer dan twee uur aan het wandelen toen het bos om hem heen veranderde. De gebruikelijke geluiden van kwetterende vogels en ritselende bladeren hielden plotseling op, waardoor het bos in een vreemde, drukkende stilte werd gehuld. James bleef even staan en schoof zijn rugzak recht. Hij bevond zich mijlen verwijderd van de dichtstbijzijnde stad, diep in een natuurreservaat dat maar door weinig mensen werd bezocht. De plotselinge afwezigheid van dieren voelde als een onuitgesproken waarschuwing, waardoor de haartjes op zijn armen rechtop gingen staan.
Vastbesloten om het onbehaaglijke gevoel van zich af te schudden, baande James zich een weg door een dicht struikgewas van overwoekerde braamstruiken. Op dat moment zag hij iets tussen de bomen staan dat daar volstrekt niet thuishoorde. Op een kleine open plek stond een strak, geometrisch bouwwerk van gladde grijze steen.
Het leek niet op een oude, verlaten hut of een vervallen historische plek. De stenen blokken waren ongerept en de mortel ertussen zag er vers uit, alsof het metselwerk pas een paar jaar geleden was voltooid. James deed een paar stappen dichterbij; zijn nieuwsgierigheid won het van zijn voorzichtigheid. Het gebouw lag volledig verborgen voor elk hoofdpad, bijna opgeslokt door het omringende bladerdak. Maar toen James de open plek betrad om het beter te kunnen bekijken, besefte hij dat het bouwwerk veel vreemder was dan hij aanvankelijk had gedacht…