Het gebouw had de vorm van een groot blok van twee verdiepingen, maar miste volledig de meest elementaire kenmerken van een huis. James liep twee keer helemaal om het gebouw heen en liet zijn hand over de koude steen glijden. Er was geen voordeur, geen achterdeur en geen ramen op de begane grond. De muren vormden een massieve, ononderbroken barrière van grijs metselwerk.
De enige onderbreking in de architectuur bevond zich hoog op de tweede verdieping: een enkele, brede rechthoekige opening die in de steen was uitgehouwen, maar die geen gemakkelijk zicht naar binnen bood. Dikke, zware ijzeren tralies waren diep in het kozijn verankerd en sloten de opening strak af. Het leek meer op een fort of een moderne kluis dan op een woonhuis.
James stond op de stille open plek en staarde omhoog naar de ijzeren tralies. Waarom zou iemand de tijd en het geld besteden om diep in het bos een ongerept, hoogwaardig stenen bouwwerk te bouwen, om vervolgens de toegang ertoe volledig te ontzeggen? Het ontbreken van een ingang tartte alle logica. Hij moest weten wat er achter die raamloze muren schuilging, maar om op de tweede verdieping te komen, zou hij een roekeloze gok moeten wagen.