De recente ochtendregen had de bosgrond doorweekt, waardoor de omringende bomen glad en modderig waren geworden. James zocht op de open plek naar iets waar hij op kon klimmen, maar de afgebroken takken waren te verrot om zijn gewicht te dragen. Hij weigerde op te geven en gebruikte zijn zakmes om een dikke, stevige tak van een levende dennenboom af te snijden. Hij sleepte de zware tak naar zich toe, stak het ene uiteinde in de zachte modder en leunde het bovenste uiteinde tegen de stenen muur.
Het was een wankele constructie. De geïmproviseerde ladder kraakte onder zijn gewicht en zijn natte wandelschoenen gleden uit over de schors toen hij begon te klimmen. Met elke voet die hij hoger kwam, boog de tak gevaarlijk door. James hield zijn ogen strak gericht op de ijzeren tralies boven hem, terwijl zijn hart tegen zijn ribben bonkte.
Hij bereikte de top van de tak en strekte zijn armen uit, waarbij hij de koude ijzeren tralies vastgreep om zichzelf in evenwicht te houden. Wankel balancerend op het smalle stuk hout bracht hij zijn gezicht dicht bij de opening en tuurde in de duisternis. Hij verwachtte een stoffige, lege huls van een verlaten bouwproject te zien. In plaats daarvan stokte de adem in zijn keel bij het zien van wat zich binnen bevond…