De plotselinge kreet schrok James zo erg dat zijn greep van de ijzeren tralies gleed. De houten tak onder zijn voeten schoof weg in de modder, waardoor hij volledig zijn evenwicht verloor. Hij viel achterover en kwam hard neer op de vochtige bosgrond. Een scherpe pijn schoot door zijn schouder toen hij landde, maar de adrenaline nam onmiddellijk de overhand.
Binnen in het gebouw maakte het zachte gezoem plaats voor luid, hectisch gebonk. James hoorde het zware gestamp van voetstappen die heen en weer renden, gevolgd door het metaalachtige gekletter van uitrusting die haastig werd verplaatst. Wie er ook binnen was, die was in paniek en James wist dat hij in gevaar was.
Licht mank krabbelde James overeind en sprintte hij de veiligheid van de dichte bomen in. Hij bleef rennen tot hij een voetbalveld verderop was, verborgen achter een enorme eik, vanwaar hij nog steeds zicht had op het stenen blok. Trillend haalde hij zijn telefoon tevoorschijn en belde de hulpdiensten. Hij verwachtte dat de centralist zijn verhaal als een grap zou afdoen, maar iets in zijn stem moet zijn urgentie hebben overgebracht.