Moeder denkt dat ze een tweeling krijgt — maar wanneer de dokter haar onderzoekt, roept hij om hulp...

Zeven gelukkige maanden lang leefden Sarah en Mark volledig in het „tweelingleven“. Elke mijlpaal werd een feest voor hen beiden. Ze brachten eindeloze weekenden door met het in elkaar zetten van twee bij elkaar passende houten wiegjes, het sorteren van dubbele sets kleine rompertjes van biologisch katoen en het zorgvuldig installeren van een paar naar achteren gerichte autostoeltjes in hun SUV. Hun vrienden en familie overlaadden hen met cadeaus in het teken van de tweeling, in afwachting van de komst van het tweelingpaar.

Tegen de tijd dat week vierendertig aanbrak, was Sarahs buik opvallend groot en stevig geworden. Rondlopen kostte haar extra moeite, en het vinden van een comfortabele slaaphouding voelde als een Olympische sport. Maar ondanks de fysieke belasting voelde ze zich heerlijk gezond en vol energie. De baby’s waren voortdurend actief en veroorzaakten kleine rimpelingen in haar uitgerekte buik telkens wanneer ze haar handen op haar buik legde.

Die controle op die zonnige middag had een eenvoudige, routinematige mijlpaal moeten zijn. Ze verwachtten de gewichtsramingen door te nemen, de ligging van de baby nog eens te controleren en vervolgens naar huis te gaan om hun ziekenhuistas in te pakken. Sarah moest lachen toen Mark in de wachtkamer wat moeite had om haar te helpen haar schoenen vast te maken. Ze liepen volkomen ontspannen de kliniek binnen, zich er totaal niet van bewust dat hun zorgvuldig geplande wereld op het punt stond te veranderen.