Moeder denkt dat ze een tweeling krijgt — maar wanneer de dokter haar onderzoekt, roept hij om hulp...

Terug in de voorbereidingskamer bewoog het medische team zich met geoefende efficiëntie rond Sarahs bed. Terwijl verpleegkundigen infusen aanbrachten en haar vitale functies in de gaten hielden, bracht dr. Hayes een draagbare scanner mee om de hartslag van de baby’s nogmaals te controleren. Het werd stil in de kamer, op het ritmische gepiep van de bewakingsapparatuur na. Mark kneep in Sarahs hand en glimlachte geruststellend, terwijl hij probeerde zijn eigen toenemende ongerustheid te verbergen.

Dr. Hayes liet de sonde over Sarahs bovenbuik glijden, op zoek naar de verwachte dubbele hartritmes. In plaats daarvan flikkerde het scherm met een complex web van bewegingen dat niet overeenkwam met de oorspronkelijke grafiekbestanden. Hij paste de versterkingsinstellingen aan en tuurde aandachtig naar de diepe weefsellagen. Verborgen onder de twee bekende profielen bevonden zich aanvullende, duidelijke anatomische kenmerken, die dicht op elkaar lagen als bladzijden in een stevig gesloten boek.

De arts kon zich niet meteen verklaren waarom er plotseling zo weinig ruimte in de baarmoeder was. Eerdere echo’s hadden de dieperliggende tekenen volledig verhuld, waardoor een veel groter biologisch verschijnsel aan het oog was onttrokken. Maar dr. Hayes richtte zich nu volledig op een snelle ingreep. Hij tekende het preoperatieve dossier af en gebaarde het transportteam om in actie te komen, vastbesloten om het stel met beide benen op de grond en kalm te houden.