Door de droogte loopt een meer leeg en komt een auto tevoorschijn die sinds 1971 vermist was – waarna de sheriff de kofferbak opent

Earl veegde het raam nogmaals schoon en verwijderde genoeg modder om naar binnen te kunnen kijken. Het eerste wat hem opviel was het stuurwiel, groot en dun, met een bleke barst die door de rand liep. Ernaast hingen de sleutels nog steeds in het contactslot. Aan de sleutelring bungelde een klein koperen hartje, nauwelijks zichtbaar onder de laag vuil. De stoelen waren leeg. Beide deuren waren dicht en het raam aan de bestuurderszijde stond een paar inches open. 

Earl ging rechtop staan terwijl Lonnie de modder langs de zijkant van het voertuig wegschraapte. Onder het witte dak kwam geleidelijk een vervaagde groene carrosserie tevoorschijn. Earl staarde naar de lak. Hij zag dezelfde ongewone kleur waar zijn vader het over had gehad. Als jongen had Earl geluisterd naar het verhaal van zijn vader over de vreemde verdwijning van Danny Price, wiens auto samen met het loon van de Hargrove-zagerij was verdwenen. ‘Lonnie,’ zei hij, zijn stem plotseling zacht. ‘Ik denk dat dit de auto van Danny Price is.’ Zijn broer stopte met graven. ‘Danny Price? Die vent die zogenaamd de loonlijst van de zagerij had gestolen?’ 

Earl knikte langzaam. „Papa vertelde me vroeger wel eens over hem.” Zelfs na vijfenvijftig jaar betekende die naam nog steeds iets in Pruitt. Danny was tweeëntwintig geweest toen hij in juni 1971 verdween, met de loonlijst van de Hargrove-zagerij op zak – althans, dat was wat iedereen te horen had gekregen. Earl keek weer door de voorruit. „Als Danny dat geld had gestolen,” mompelde hij, „waarom stond zijn auto dan op de bodem van een meer?”