Sheriff Dale Whitaker arriveerde minder dan een uur later; hij reed met zijn pick-up over de oude boothelling totdat het beton onder de modder verdween. Hij liet de truck achter en liep over de blootgelegde bodem van het meer, waarbij zijn laarzen wegzakten in de zachtere stukken. Earl en Lonnie stonden naast de half ingegraven auto te wachten en keken toe hoe hij naderde. Dale vroeg niet hoe ze de auto hadden gevonden. Hij bleef gewoon naast het witte dak staan en nam zijn hoed af.
Een hele tijd staarde hij zwijgend naar de voorruit. „Mijn vader had een foto van deze auto boven zijn bureau hangen,” zei hij uiteindelijk. „Hij heeft die daar laten hangen tot de dag dat hij stierf.” De sheriff hurkte neer en veegde met zijn mouw nog wat vuil van het glas. Zijn blik gleed van de sleutels die in het contactslot hingen naar de smalle opening van het bestuurdersraam.
Toen leunde hij naar voren en bekeek iets onder het stuur. „Earl, kom eens even hier.” Hij wees door de ruit. „Zeg eens, waar zit de versnellingshendel?” Earl tuurde naar het dashboard. „Neutraal.” Dale ging langzaam weer rechtop staan. „Dat klopt,” zei hij. „Iemand heeft deze auto niet het water in gereden.” Hij draaide zich om naar de verlaten helling. „Iemand zou hem erin kunnen hebben geduwd.”