Tanya scheurde de envelop met een minachtende grijns open, maar toen haar blik over het juridische document, de registratie van de LLC en de officiële handtekening van haar oom gleed, verdween alle kleur uit haar gezicht. „Dit is een grap,” stamelde Tanya, terwijl haar stem steeds schriller klonk. „Dit is nep! Mijn oom zou dit gebouw nooit verkopen! Ik ben familie! Ik ga dit pand erven!”
"Hij heeft het niet aan vreemden verkocht, Tanya," zei Emily, met een onmogelijk kalme en vaste stem. "Wij hebben het gekocht. Elke inch ervan. De lease-optie aan onze kant is vervuld, en nu is jouw kant ook van ons." ‘Je kunt me er niet uitgooien!’ gilde Tanya, terwijl ze naar voren stapte op de veranda, haar handen trillend van plotselinge, ongebreidelde woede. ‘Mijn moeder woont hier! Als je me aanraakt, klaag ik je aan! Ik bel Arthur nu meteen!’
"Bel hem maar," stelde Emily zachtjes voor. "Hij verwacht je telefoontje, Tanya. Hij is op dit moment bezig je moeder te verwelkomen in haar nieuwe privéhuisje vlakbij zijn huis. Ze heeft twee uur geleden haar spullen daarheen verhuisd, terwijl jij sliep."