De vrijdagavondspits op de luchthaven was een chaotische wirwar van krakende omroepberichten, haastige reizigers en de zware geur van verbrande espresso. Rechercheur Sam Jenkins had geen last van het lawaai; na een slopend vierdaags seminar voor wetshandhavers was hij volledig gefocust op de korte, één uur durende binnenlandse vlucht die hem eindelijk naar huis zou brengen. Hij stapte in vlucht 814 in burgerkleding – gekleed in een vaal T-shirt, een spijkerbroek en een baseballpet – en ging naadloos op in de menigte van uitgeputte weekendreizigers.
Terwijl hij door het gangpad liep, vond Sam zijn stoel in rij 12, de rij bij de nooduitgang, dankbaar voor de extra beenruimte. Hij schoof het tasje met zijn compacte laptop netjes onder de stoel voor hem, zodat het de voetruimte niet in de weg zat. Net toen hij zich had geïnstalleerd, voelde hij een zwaar gewicht in zijn nek. Hij keek op en zag de hoofdstewardess, Nicole, die vanuit de voorste galley intens naar hem staarde. Op het moment dat hun blikken elkaar kruisten, wendde ze ongemakkelijk haar blik af.
Voordat hij het kon verwerken, liep ze strak door het gangpad, waarbij haar smetteloze uniform in schril contrast stond met haar strakke gezichtsuitdrukking. „Meneer, dat voorwerp moet onmiddellijk in het bagagevak boven uw hoofd worden opgeborgen,“ beval ze scherp.