De twee politieagenten grinnikten en schudden hun hoofd terwijl ze een stap achteruit deden, volledig opgelucht dat de hele situatie slechts een wild misverstand was. Sam keek nog een laatste keer naar de politiefoto op zijn telefoon en wreef met een oprechte glimlach over zijn kaaklijn. “Nou, ik denk dat ik het maar als een compliment moet opvatten dat je vindt dat ik op een stoere miljardair-actiester lijk, Nicole,” grapte Sam. “Eerlijk gezegd is de gelijkenis best opvallend, dus ik kan het je niet helemaal kwalijk nemen dat je even twee keer moest kijken.”
De stationmanager glimlachte hartelijk, hoewel zijn blik iets serieuzer werd toen hij tussenbeide kwam. “Je bedoeling was technisch gezien goed, Nicole, maar je mag je gezag niet misbruiken om persoonlijke wraak te nemen in de cabine. Je krijgt een formele waarschuwing voor deze protocolschending, maar we zullen dit strikt behandelen als een interne begeleidingssessie.”
De manager wendde zich tot Sam en overhandigde hem een nieuw ticket. „En voor u, rechercheur: eerste klas naar Nashville, op onze kosten. Goede reis naar huis, meneer.”