Binnen enkele uren zag Laura’s achtertuin er totaal anders uit. Aannemers zetten het gazon af met hekwerk, sloten de betreffende buitenwaterleiding af en brachten apparatuur aan om de ondergrondse constructie bloot te leggen. Laura keek vanuit de achterdeur toe hoe stukken gras waar ze elke dag overheen liep zorgvuldig werden verwijderd. Daaronder viel de grond weg in donkere spleten rondom gebarsten beton en oude leidingen.
De schade was erger dan Laura zich had voorgesteld. Een deel van de oude tank was al naar binnen gezakt, waarbij een laag aarde was meegesleurd. Een ander deel werd bijeengehouden door gebroken beton en aangestampte aarde. Rachel liet Laura zien waar de grond onder het oppervlak dunner was geworden. “Je had hier doorheen kunnen zakken,” zei ze. Laura dacht aan alle ochtenden dat ze met koffie in haar handen over die plek was gelopen.
Tegen het einde van de middag pakten donkere wolken zich samen. De ploeg pompte het resterende afval weg, verwijderde onstabiel materiaal en begon de lege ruimtes op te vullen met verdichte stenen en goedgekeurd vulmateriaal. Toen begon de regen tegen de ramen te tikken. Laura keek om de paar minuten even naar het terrein. De arbeiders werkten door onder mobiele lampen. Rachel kwam uiteindelijk pas na het donker naar de deur. „De grootste holte is stabiel“, zei ze. „Maar we zijn nog niet klaar.“