Het zware canvas van het zeil gleed met een zanderige, pijnlijke schraapbeweging naar achteren en onthulde een doffe, boterachtige gloed die de schaduwen van het krappe houten schuurtje leek op te slokken. Arthurs adem stokte, zijn longen verkrampten terwijl hij met een trillende, zoutgebarsten hand over het gekartelde oppervlak van de heuvel ging.
Het oppervlak was bedekt met vreemde, ambergouden aderen die de zwakke straal van zijn zaklamp opving. Na tientallen jaren niets anders dan zout en teleurstelling uit de Noordzee te hebben gehaald, leek het erop dat de oceaan eindelijk had besloten zijn schuld in te lossen.
Toen hij naar de geelgekleurde schat keek die tussen zijn verroeste gereedschap lag, wist hij dat hij een koninklijk losgeld in handen had. Er verscheen een triomfantelijke glimlach op zijn gezicht toen hij de schuurdeur op slot deed en zijn nieuwe leven afsloot voor nieuwsgierige ogen. Hij voelde zich de gelukkigste man ter wereld, een herboren man. Hij was rijk en dat was het enige dat telde.
Maar alleen als hij wist wat hem te wachten stond en hoe snel zijn geluk zou veranderen in een nachtmerrie waaraan hij niet kon ontsnappen.