“Ze zijn echt iets op het spoor, hè?” riep een stem. Arthur sprong op toen zijn buurman Jim over de lage heg stapte. Jim begon hem te helpen om de dieren weg te jagen met een paar scherpe fluittonen. Toen de honden eindelijk weg waren, bleef Jim staan, zijn ogen vernauwend toen hij een glimp opving door de halfopen schuurdeur.
Hij zag de glinstering van de koperen helm en de opgeblazen, modderige vorm van het antieke pak dat over het zeil lag. “Wat is dat, Arthur? Het lijkt wel of je een lijk hebt opgegraven,” zei Jim, zijn toon half schertsend maar zijn ogen scherp van nieuwsgierigheid. Arthurs gezicht werd warm en hij greep naar de deurklink. “Niets, Jim. Gewoon… een oud relikwie dat ik heb gevonden. Schroot, eigenlijk,” mompelde hij. De verklaring klonk hol, zelfs in zijn eigen oren.
Jim drong niet verder aan, maar liep langzaam weg, terwijl hij met een blik van diepe achterdocht naar de schuur terugkeek.