Hij leunde achterover op zijn hielen, zijn adem stokte toen de adrenaline eindelijk begon te stokken. Hij schoof snel de losse erts terug in de canvas romp en bond de mouwen dicht, waardoor het pak weer een zware, onopvallende bundel werd. Hij trok het naar het achterschip en gooide er een zoutkleurig zeil overheen dat de koperen helm en het grootste deel van het canvas aan het zicht onttrok.
Terwijl de Silver Wake naar de haven voer, kleurde de lucht paars. Hij hield zijn ogen gericht op de smalle ingang, zijn hartslag versnelde toen hij de lichten van de pier zag. Hij hoefde alleen maar naar zijn boothelling te gaan, het pak in zijn truck te leggen en het terug te brengen naar de beslotenheid van zijn schuur. Terwijl hij gas gaf om de zogvrije zone binnen te varen, verscheen er een bekend figuur op de kade. Bill, de havenmeester, stond bij de hoofdmast met een klembord, zijn verweerde gezicht verlicht door de amberkleurige gloed van een straatlantaarn.
Hij keek naar Arthur met een nieuwsgierige blik die Arthurs maag een langzame, koude roffel deed maken.