“Welterusten, Arthur,” riep Bill toen de boot naar zijn slip dreef. De oude man stapte op de drijvende steiger, wachtend om te helpen de lijn op te vangen. “Ik wilde je net oproepen. Meestal ben je er voordat de zon ondergaat.”
Arthur gooide het touw met een geforceerde grijns weg, zijn hart bonkte tegen zijn ribben. “Er zat een addertje onder het gras met het net,” antwoordde hij, zijn stem dunner klinkend dan hem lief was. “Het heeft me een paar uur gekost om het van het rif los te wrikken.” Bill knoopte de lijn om de klamp en keek langs Arthur heen, zijn ogen dwaalden over het dek van de Silver Wake. Ze bleven een seconde te lang hangen op de bobbelige, met zeil bedekte vorm die bij de achtersteven zat.
“Je ziet eruit alsof je een geest hebt gezien, zoon,” voegde Bill eraan toe, terwijl hij iets dichter naar het gangboord stapte. “Ben je geschrokken van de zee?”