Er heerste een volkomen stilte in de kamer, op het vage, ritmische gezoem van de koelventilator van de computer na. Evelyns vinger bleef een fractie van een millimeter boven de knop ‘Bevestigen’ hangen. Langzaam, bijna onmerkbaar, hield de trilling in haar hand op.
Ze hief haar hoofd op en ging rechtop zitten. Het gebogen, kwetsbare silhouet van een vrouw van bijna tachtig veranderde in de strakke, beheerste houding van een doorgewinterde agente. Ze drukte niet op de knop. In plaats daarvan reikte ze met beide handen naar het toetsenbord, waarbij haar vingers met de snelheid van een concertpianist over de toetsen dansten.
"Agent Miller," zei ze, terwijl haar stem een octaaf lager klonk en elk spoor van de trilling verdween waarmee ze hem de afgelopen twintig minuten voor de gek had gehouden. "Ik volg je bounce-server al twaalf minuten. Het is eigenlijk een nogal onhandige opzet. Dacht u dat een simpele VPN genoeg was om een statisch IP-adres te verbergen in een zakendistrict in Mumbai?”