William legde de foto op het tafeltje. Ruth gaf geen krimp. Ze leunde voorover en tuurde naar de foto. „Ik heb dit al tientallen jaren niet meer gezien,” mompelde ze. Ze keek naar William, met een ondoorgrondelijke blik op haar gezicht.
"Hij heette niet Henry," zei ze zachtjes. Ze vervolgde: "Hij heette Heinrich." William voelde de lucht uit zijn longen wegvloeien, maar hij wilde meer weten. "Het weeshuis?" vroeg hij. "Het verhaal over Baltimore?"
"Het is allemaal verzonnen," antwoordde ze. "Toen het tij van de oorlog keerde, was een Duitse immigrant hier niet meer veilig. Het was gevaarlijk om dat te zijn. Je moeder heeft hem geholpen dat verhaal te verzinnen. Ze hadden een achtergrond nodig waardoor hij niet onderzocht of geweigerd zou worden. Het was een kwestie van overleven."