Bij de verpleegpost bekeek Denise het opnamedossier van Kayla. Grant had het grootste deel van het papierwerk zelf ingevuld, wat niet ongebruikelijk was wanneer een patiënte met weeën binnenkwam. Hij stond vermeld als haar echtgenoot en contactpersoon in geval van nood. Hij had ook een contante aanbetaling van vierduizend dollar gedaan. Denise vond het bedrag verrassend, maar families maakten soms ongebruikelijke financiële afspraken.
Een medische volmacht trok haar aandacht. Kayla’s handtekening stond er in grote, ronde letters, heel anders dan het kleine handschrift op het verborgen briefje. Denise vergeleek de twee. Natuurlijk schreven mensen niet altijd op dezelfde manier, vooral niet als ze bang of fysiek uitgeput waren. Ze hield zichzelf voor dat een verdachte handtekening geen bewijs was van iets verkeerds.
“Gaat alles goed?” vroeg Grant, die bij de balie verscheen. Denise sloot de map. “Ik controleer alleen even een paar details.” Hij knikte. ‘Ik wilde even vragen naar het ontslag morgen. Zou acht uur mogelijk zijn, als de artsen daar mee instemmen?’ Zijn toon was volkomen redelijk. Terwijl Denise de procedure uitlegde, wierp hij een blik op de papieren. ‘Dat is het dossier van Kayla, toch? Heb je nog iets anders van ons nodig?’