Verpleegster vindt een briefje dat in de ziekenhuistas van een kersverse moeder is genaaid – ze leest het en belt de beveiliging

Later die middag liep Denise met schone handdoeken langs de gezinslounge. Grant stond bij het raam en praatte zachtjes in een kleine zwarte klaptelefoon. Zijn smartphone hield hij in zijn andere hand. Denise merkte het nauwelijks op, totdat ze hem over papierwerk hoorde praten. „Ik zou het liever morgen afhandelen,” zei hij. „Ze is eindelijk bevallen en ik wil graag dat alles geregeld is.”

Denise vertraagde haar pas. “Ja, ik weet dat ze moe is,” ging Grant verder. “Maar we hebben al lang genoeg gewacht. Kijk eens of hij negen kan doen.” Hij luisterde een paar seconden en zuchtte toen. “Oké. Bel me als het bevestigd is.’ Het klonk als een zakelijke afspraak, misschien iets op financieel gebied. Toch vroeg Denise zich onwillekeurig af waarom Kayla zich hier onmiddellijk mee moest bezighouden.

Grant beëindigde het gesprek en zag haar vlakbij staan. “O, hallo,” zei hij met een lichte glimlach. ‘Had je me nodig?’ Denise hield de handdoeken omhoog. ‘Ik kwam toevallig even langs.’ Hij grinnikte. ‘Sorry als ik ongeduldig klonk. Ik probeer alles op orde te krijgen terwijl ik maar drie uur slaap heb gehad.’ Hij gebaarde naar de kraamkamers. ‘Hoe gaat het met Kayla? Heeft ze wat kunnen rusten?’