Alleen in de stille keuken liet Claire de afgelopen maanden nog eens de revue passeren; elke herinnering veranderde in iets duisters en onherkenbaars. Daniels late avonden op kantoor, die ze voorheen had afgedaan als routineuze drukte, voelden nu aan als opzettelijke afwezigheden. Ze herinnerde zich hoe hij zijn telefoonscherm op de salontafel steeds met het scherm naar beneden had gelegd en het van haar af had gedraaid zodra ze de kamer binnenkwam.
Zelfs zijn plotselinge, enthousiaste interesse in het huishoudbudget van drie maanden geleden kwam haar nu onheilspellend voor. Hij had hun spaargeld nauwkeurig onder de loep genomen en onder het mom van „financieel verantwoordelijkheid nemen voor hun toekomst“ gedetailleerde vragen gesteld over uitgavenlimieten. Zij had glimlacht en zijn schouder aangeraakt, trots op zijn initiatief.
Ze herinnerde zich de plotselinge grondige schoonmaakbeurt die hij een maand geleden had gehouden – waarbij hij de plinten had geschrobd en de armaturen had gepoetst tot het huis glom. Ze was volkomen verbijsterd geweest, maar ook dankbaar voor zijn plotselinge enthousiasme. Nu drong de misselijkmakende waarheid tot haar door: had hij het huis klaargemaakt voor de fotograaf van de makelaar? Elk onschuldig moment was een spoor dat naar dit verraad leidde. Hij was geen toekomst met haar aan het plannen, maar hield hun leven samen onder de loep om zijn vertrek zo soepel mogelijk te laten verlopen. Claire ging op de harde keukenkruk zitten, drukte haar handpalmen tegen haar gezicht en luisterde naar de tikkende wandklok die plotseling klonk als een aftelling.