Clara keek omlaag naar de documenten, haar tranen vervaagden de tekst. “Dus de kampeeruitstapjes… .” “Ze waren gewoon een onhandig excuus om lange stukken het huis uit te gaan zodat ik deze zaak kon opbouwen,” zei Tom, met een zachte, vermoeide glimlach op zijn gezicht. “Ik wist hoe ongelooflijk kwetsbaar je geestelijke gezondheid was nadat je moeder was overleden.
Alleen al het noemen van je oom of het huis bezorgde je paniekaanvallen. Ik kon het niet verdragen om je mee te slepen in een stressvolle, kwellende juridische oorlog terwijl je nog steeds probeerde te genezen. Ik wilde je beschermen tegen het lawaai.” Tom zuchtte zachtjes en leunde achterover. “Vanessa stemde ermee in om te helpen, maar ze wilde er zeker van zijn dat alles helemaal waterdicht was voordat je oom er lucht van zou krijgen.
Dus werkte ik de afgelopen maanden in het geheim met haar juridische team aan een ijzersterke forensische boekhouding. We traceerden elke gewijzigde handtekening en elk document met terugwerkende kracht. Ik dacht dat ik je beschermde door je erbuiten te houden, maar door mijn stomme alibi heb je toch moeten lijden. Het spijt me zo, Clara. Ik wilde je alleen een afgeronde overwinning geven, geen slagveld.”