Tom beweerde dat de druk van het bedrijf hem verstikte en dat hij zich had opgegeven voor een kampeerretraite in de wildernis, georganiseerd door het mannenministerie van hun kerk. Het voelde ongelooflijk abrupt, vooral omdat hij de bediening al jaren niet meer had genoemd, maar Clara schoof haar ongemak aan de kant. Ze vertrouwde hem blindelings. Hij had ruimte nodig om op te laden en ze gaf hem die ruimte graag als dat de man terugbracht die ze kende.
Op vrijdagmiddag tikte de klok richting zijn vertrek. Tom pakte zijn canvas rugzak in met een vreemde, hypergeconcentreerde intensiteit. Toen het tijd was om te vertrekken, kuste hij Clara met een slepende, ongewone vurigheid die bijna aanvoelde als een schuldige verontschuldiging. Hij klom in zijn SUV en reed om precies 15.00 uur weg.
Het huis voelde meteen hol in zijn afwezigheid, een zware stilte die zich in de kamers nestelde. Op zoek naar afleiding van haar toenemende rusteloosheid besloot Clara wat alledaagse boodschappen te doen om haar gedachten bezig te houden. Ze had nooit verwacht dat een simpel ritje naar de plaatselijke kruidenier haar realiteit zou verbrijzelen.