Twaalf jaar lang deelden Clara en Tom het soort huwelijk waar mensen jaloers op waren. Ze leefden een rustig, voorspelbaar leven in een buitenwijk waar Toms rol in de risicobeoordeling van bedrijven stabiliteit bood en Clara’s werk als kunstenares haar de ruimte gaf om te creëren. Tom was altijd haar rots in de branding geweest, geduldig en volledig transparant.
Toen Clara de vorige winter haar moeder verloor na een lange, slopende ziekte, was het Tom die haar door het verlammende verdriet heen trok. Hij was de enige op wie ze kon steunen, want haar uitgebreide familie was altijd afstandelijk en vervreemd geweest. Maar toen de lente aanbrak en Clara’s emotionele mist eindelijk optrok, vond er een subtiele verschuiving plaats in hun huis. Tom begon laat thuis te komen van kantoor en gaf de schuld aan een hoge werkdruk en stressvolle projecten.
Hij was afstandelijk, zijn gedachten waren duidelijk ergens anders en ’s avonds staarde hij wezenloos naar muren of beantwoordde hij gedempte telefoontjes in de garage. Clara probeerde zichzelf ervan te overtuigen dat het gewoon tijdelijke carrièrestress was, maar een koud instinct fluisterde iets anders.
Toen kwam de plotselinge aankondiging van een onvoorbereid weekendje weg.