Later die avond brak de spanning in huis volledig. Tom zat op de bank en liet zijn telefoon op de salontafel liggen terwijl hij naar de keuken ging om een glas water te pakken. Clara stond bij de tafel en staarde naar het apparaat toen het oplichtte met een stille e-mailnotificatie. Haar hart bonkte tegen haar ribben. Ze kon zichzelf niet tegenhouden en greep er nonchalant naar, alsof ze even wilde kijken hoe laat het was.
Nog voor haar vingers het glas konden aanraken, stormde Tom de kamer weer binnen. In een flits griste hij de telefoon uit haar hand, zijn gezicht bleek en defensief. “Blijf van mijn telefoon af, Clara,” zijn stem was scherp, doorspekt met een rand die ze in hun twaalfjarig huwelijk nog nooit had gehoord. “Ik heb je verteld hoe je met mijn werkapparaten moet omgaan. Ik heb hier zeer gevoelige klantgegevens op staan waarvan ik niet kan riskeren dat ze worden gecompromitteerd.”
De agressieve reactie bevestigde de angst in haar hoofd. Hij was niet gewoon aan het overwerken of zijn hoofd aan het leegmaken; hij bewaakte actief een volledig gescheiden leven van haar. In Clara’s hoofd was de man die haar absolute anker was geweest plotseling een volslagen vreemde geworden, die een duistere waarheid verborg achter een muur van kille vijandigheid.