K9 blijft maar blaffen naar hooibalen… Agent wordt bleek als hij er een opensnijdt

Ryan richtte zijn tactische lamp op de smalle, op maat gemaakte kluis. Binnenin stonden drie stevige metalen transportkisten. Op de met dekens bedekte vloer lagen drie jonge chimpansees strak opgerold. Ze bewogen niet. Hun ogen waren gesloten, hun ademhaling was abnormaal traag en oppervlakkig. Een vage, zoete chemische geur – kalmeringsmiddelen – hing zwaar in de benauwde lucht.

"Ze leven nog, maar ze zijn bewusteloos," zei Ryan, terwijl hij met een beklemmend gevoel op zijn borst de polsslag van het kleinste primaatje controleerde. "Bel onmiddellijk het gespecialiseerde dierenvervoer!" Duke stak zijn kop over de houten rand. Hij blafte niet. 

Voorzichtig boog de hond zich voorover en duwde zachtjes tegen de zachte vacht op de arm van de leidende chimpansee, terwijl hij een zacht, bezorgd gejank liet horen. Beneden op het grind zat Carl achterin de politieauto en staarde recht voor zich uit, terwijl de sirenes van natuurbeschermers en dierenartsen in de verte weerklonken.