K9 blijft maar blaffen naar hooibalen… Agent wordt bleek als hij er een opensnijdt

Ryan en twee hulpsheriffs stormden de bosrand in, wierpen Carl op de grond en zetten hem vast met dubbel vergrendelde handboeien. Carl spartelde en spuugde, volledig ten einde raad. „Houd hem goed vast in de politieauto!” beval Ryan, terwijl hij naar adem snakte toen hij terug rende naar de rokende dieplader.

Duke was alweer bij de aanhangwagen aangekomen; hij trok zich niets aan van zijn eigen harde landing en drukte zijn neus woest tegen de onderkant van de middelste balen. Ryan en sergeant Hayes trokken hun tactische messen en koevoeten tevoorschijn en sprongen op de laadbak. Ze sneden verwoed door de zware bindingen heen en wrikten de buitenste laag van echt stro los, waardoor een enorme, versterkte, donkergeverfde houten kluis zichtbaar werd die in het hart van de lading was ingebouwd.

Toen Ryan zijn ijzeren koevoet in de houten voeg duwde, klonk er van binnenuit geen gekrijs en was er geen beweging te zien – alleen een griezelige, drukkende stilte. Met een luide knal van scheurend hout spatte het bovenste paneel uiteen en werd het weggerukt.