Om Duke’s toenemende onrust in de cruiser weg te nemen, opende Ryan de achterdeur zodat de hond even de benen kon strekken terwijl zij aan het werk waren. Toen Ryan zich weer omdraaide, begon Carl weer een gezellig verhaal te vertellen over zijn ochtend. „Wacht even met dat verhaal,” glimlachte Ryan, terwijl hij naar de achterkant van de aanhanger liep.
Zodra Duke’s poten het grind raakten, schoot de hond weg. Hij sprintte recht langs de banden en sprong hoog op de volgeladen aanhangwagen, waar hij precies bovenop de middelste hooibalen landde. Duke begon wild te blaffen, terwijl zijn staart heftig en snel heen en weer zwaaide.
"Sorry daarvoor," grinnikte Ryan, terwijl hij over zijn nek wreef en opkeek. "Meestal springt hij niet op vracht." Carl lachte en schoof zijn pet recht met een onbezorgde grijns. "Hé, helemaal geen probleem, agent! Het lijkt erop dat hij gewoon hoog wilde zitten om van het uitzicht op de vallei te genieten!“ riep Ryan naar de hond. „Duke, af! Kom!“ Duke bewoog geen vin.