Claire hield zichzelf voor dat er verschillende redelijke verklaringen konden zijn. Toch bleven de vreemde details zich opstapelen. Emily kwam donderdag vijfentwintig minuten te laat en rook vaag naar vochtige stof en benzine. Tijdens het stille lezen vielen haar ogen dicht. Claire liet haar vijf minuten slapen voordat ze haar op de schouder tikte. Emily schrok wakker. ‘Het is goed,’ zei Claire. ‘Je was in slaap gevallen.’ Emily ging rechtop zitten. ‘Het spijt me. Ik zal het niet meer doen.’
Voor de lunch liep Emily naar het bureau van Claire. ‘Hoe laat gaat de school open?’ vroeg ze. ‘Om kwart voor acht.’ Emily aarzelde. ‘Mogen kinderen eerder komen?’ Claire keek haar onderzoekend aan. ‘Soms. Waarom?’ Emily keek naar de deur. ‘Zomaar.’ Toen ze zich omdraaide, gleed er een opgevouwen papiertje uit haar notitieboekje. Claire kon slechts een paar regels lezen voordat Emily het wegpakte: West Lot, Riverside, Church Street, 24-Hour Mart. Naast elke plaats stonden verschillende dagen genoteerd. ‘Wat is dat?’ vroeg Claire. Emily vouwde het snel weer op. ‘Niets.’
Die middag zag Claire Ryan naast de SUV staan praten met een man in werkkleding. De man overhandigde hem een dikke envelop. Toen Ryan merkte dat Claire toekeek, stopte hij die snel in zijn jas. Claire voelde zich plotseling ongemakkelijk.