Na een heel jaar lang salaris te hebben gespaard en reisplannen zorgvuldig te hebben uitgestippeld, was de familie Miller eindelijk in het hart van de Serengeti aangekomen. De warme ochtendzon stond laag boven het gras en kleurde de uitgestrekte vlaktes in diepe amberkleurige tinten. De twaalfjarige Ellie leunde over de open safarijeep heen, haar camera stevig om haar pols vastgebonden, terwijl de zevenjarige Sam zijn neus tegen het stoffige raam drukte.
Hun gids, Joseph, een doorgewinterde wilderniskenner wiens huid getekend was door twintig jaar op jacht naar Afrikaanse wilde dieren, glimlachte warm in de achteruitkijkspiegel. „Geduld, iedereen,” mompelde hij, terwijl zijn diepe stem een zacht en geruststellend ritme had. „Deze dieren laten zich zien wanneer het hen uitkomt, niet wanneer het ons uitkomt.“ David reikte over de middelste stoel heen om de hand van zijn vrouw Sarah stevig vast te drukken. Na eindeloze maanden van stressvol kantoorwerk thuis voelden de absolute stilte en de uitgestrektheid van het natuurlijke landschap als een welkome verfrissing.
In de verte trok een grote kudde zebra’s over de horizon. Maar toen Joseph van het hoofdpad afsloeg richting een torenhoge boom, klonk er een scherp geritsel in het struikgewas vlakbij, waardoor de haren op Ellie’s armen rechtop gingen staan en de hele savanne plotseling muisstil werd. Er kwam iets op hen af.