"Daar," fluisterde Joseph zachtjes, terwijl hij de luidruchtige motor uitzette. Onder het brede bladerdak van een eenzame acaciaboom lag een mannetjesleeuw. Hij was enorm – zijn donkere, dikke manen omlijstten een met littekens bedekt gezicht, en zijn borstkas ging op en neer bij zware, bedachtzame ademhalingen.
"Hij is prachtig," fluisterde David, terwijl hij dichter naar de ruit toe leunde. "We houden afstand en blijven in de auto," herinnerde Joseph hen op gedempte toon. "Voor hem is deze jeep gewoon een grote, oninteressante vorm. Hij ziet ons niet als voedsel."
Even leek het alsof het plan werkte. Maar toen trilden de ronde oren van de leeuw heftig. Zijn zware kop schoot omhoog en zijn gouden ogen richtten zich met een scherpe, angstaanjagende intensiteit rechtstreeks op de jeep. Langzaam kwam het 600 pond zware toproofdier in de schaduw overeind. Hij rekte zich niet uit en gaapte niet zoals een slaperige kat. Zijn intense blik bleef strak gericht op het doodsbange gezin dat in het open voertuig zat.