Het water brak op een manier waarop water dat niet hoort te doen.
Nadia Voss was al zes uur op het meer, verdiept in sonargegevens en ijskoude koffie uit een thermosfles, toen het ding opdook. Niet geleidelijk, zoals een stuk hout dat langzaam boven water komt of een mistflard, maar doelbewust, alsof het had besloten zich te laten zien. Het stak veertig meter voor de bakboordboeg boven het water uit: een lang, gebogen silhouet, donker afstekend tegen de zilveren ochtendschemering van Loch Sìtheil. Het bleef daar drie volle seconden hangen. Toen gleed het weer onder water, zonder een rimpeling, zonder een geluid, alsof het water het gewoon in zijn geheel had opgeslokt.
Nadia schreeuwde niet en greep ook niet meteen naar haar camera. Ze zat volkomen stil met haar hand verstijfd om de sonartablet en staarde een lange, ademloze minuut naar het lege water. Toen zei ze heel zachtjes: “Daar ben je!”