Voordat ze de vrouw werd die een mythe onder ogen zag, was Nadia een wezen van strikte logica. Opgevoed door twee universiteitsprofessoren, bracht ze haar jeugd door in de stoffige archieven van paleontologische afdelingen, waar ze leerde harde, verifieerbare gegevens boven alles te waarderen. Voor haar was mysterie gewoon een puzzel die nog niet was opgelost. Maar drie maanden geleden kwam er een pakketje aan in haar flat in Londen dat haar zekerheid aan het wankelen bracht.
Daarin zat één enkele pagina van de Highland Ecology Trust, met een aanbod voor een contract van drie maanden om een aanhoudende akoestische anomalie te onderzoeken die was geregistreerd in Loch Sìtheil, een diep gletsjermeer in het noordwesten van Schotland. Iets produceerde laagfrequente geluidspulsen met onregelmatige tussenpozen. Het waren geen machines of seismische activiteit, maar iets biologisch. De hoofdonderzoeker van de Trust had geschreven, met het soort zorgvuldige understatement dat Nadia duidelijk maakte dat hij diep verontrust was.
Ze wist dat ze moest gaan, nog voordat ze klaar was met lezen.