Haar advocaat, een vermoeid uitziende man genaamd Mr. Finch, arriveerde en begon meteen de politietijdlijn te ontmantelen. “Mijn cliënt was bij een verhoor tot 14.12 uur. Hier is de e-mailbevestiging,” zei hij, terwijl hij een papier op tafel legde. “Ze kocht koffie om 14.21 uur. Het park is tien minuten lopen. Ze vond de tas om 2:35 en was hier om 2:47. Waar is de tijd om het geld te verstoppen?”
De logica klopte, maar Harlan was koppig. “Ze had het aan een medeplichtige kunnen geven.” Finch rolde met zijn ogen. “Een medeplichtige? Ze kan niet eens haar telefoonrekening betalen, rechercheur. Kijk naar de beelden van het park.” Hij was bezig geweest. Hij had een social media post gevonden van een vrouw die haar hond aan het filmen was in het park op het exacte tijdstip van de ‘diefstal’
Ze dromden samen rond een laptop om een trillende, verticale video te bekijken. Een terriër blafte naar een fietser – een man met een grijze capuchon en een felrode boodschappentas. Toen de fietser langs het bankje raasde, zakte zijn hand laag. Het was een blink-and-you-miss-it beweging, maar daar was het: een donkere vorm die precies op de plek landde waar Lena even later zou gaan zitten. “Daar,” zei Finch. “Dat is je dief. Of je bezorger.”