De “diefstal” begon zich te ontrafelen. Evelyns bankgegevens toonden aan dat de geldopname echt was, maar de “juwelenaankoop” die ze beweerde te doen was een leugen. De man die ze zou ontmoeten was eigenlijk een privé schuldenaar. Haar overleden man had een spoor van gokschulden achtergelaten die nu werden opgevraagd en Evelyn was wanhopig om haar reputatie intact te houden.
Ze had een plan bedacht om het geld te “verliezen”. Als ze kon bewijzen dat het gestolen was, kon ze het verlies op haar verzekering verhalen en tijd winnen bij de verzamelaars. Ze huurde Voss in om de overval in scène te zetten, maar Voss had zijn eigen ideeën. Hij nam het geld, maar in plaats van te verdwijnen, plantte hij de tas om ervoor te zorgen dat de politie het te druk zou hebben met een “dief” om naar hem te kijken.
“U bent vrij om te gaan, juffrouw Thorne,” zei Harlan, hoewel de woorden weinig leken op de beproeving die ze had doorstaan. “De aanklacht wordt ingetrokken. We brengen mevrouw Marrow binnen voor een formeel verhoor over het indienen van een vals rapport en samenzwering.” Lena voelde een golf van misselijkheid. Evelyn was bereid geweest om een vreemde naar de gevangenis te sturen alleen maar om een financiële puinhoop in de doofpot te stoppen.