Uit een zijzakje viel een visitekaartje met een mobiel nummer. Lena’s duim bewoog over het scherm van haar telefoon, maar ze aarzelde. Het politiebureau was maar zes straten verderop. Het voelde als de volwassen keuze – de veilige, gedocumenteerde keuze. Ze wilde geen beloning; ze wilde er gewoon vanaf zijn.
Toen ze het park uitliep, voelde de lucht kouder aan. De fietser met de rode boodschappentas kruiste haar pad weer, traag trappend, zijn hoofd laag. Hij week uit om een kind te ontwijken, wat hem een scherpe “Pas op!” van de vader in de buurt opleverde. Lena dacht er toen niet veel bij na. Ze was te gefocust op het gewicht van de tas in haar hand.
Ze passeerde de plaatselijke bakker en een rij winkels, haar spiegelbeeld gevangen in een dozijn bewakingscamera’s. Ze liep met haar hoofd omhoog, een vrouw op een missie van eerlijkheid. Ze voelde een vreemd, vluchtig gevoel van vrede, ervan overtuigd dat deze kleine daad van vriendelijkheid op de een of andere manier de weegschaal van haar rampzalige ochtend in evenwicht zou kunnen brengen. Ze had geen idee dat ze recht in een val liep.