“Ik kom aangifte doen van gevonden voorwerpen,” zei Lena tegen de baliemedewerker, met vaste stem. Hij noteerde haar gegevens met verveelde efficiëntie en krabbelde haar naam en adres op een formulier. Hij vroeg of ze naar binnen had gekeken en ze knikte, terwijl ze de identiteitskaart beschreef. Alles was routine, bijna saai, totdat hij het computerscherm naar zich toe trok en de naam Evelyn Marrow intypte.
De sfeer in de kamer veranderde onmiddellijk. De houding van de sergeant verstijfde, zijn ogen werden scherper toen ze over Lena’s goedkope jas en gerafelde spijkerbroek gingen. “Je hebt dit bij het bankje gevonden, zeg je? Heeft iemand je gezien?” Lena knipperde met haar ogen, verward door de plotselinge ondervraging. “Ik… ik weet het niet. Er waren mensen in de buurt. Waarom?” Hij gaf geen antwoord. Hij pakte gewoon de telefoon en sprak twee woorden: “Ze is hier.”
De wachtkamer werd een kooi. Een man die tegenover haar zat, scrollend door zijn telefoon, keek plotseling op, zijn ogen wijd open van een mengeling van nieuwsgierigheid en medelijden voordat hij wegkeek. De stilte was oorverdovend. Toen de twee agenten eindelijk op haar afkwamen, was Lena nog steeds aan het repeteren hoe ze zou uitleggen hoe ze het had gevonden. Ze realiseerde zich niet dat ze in hun ogen niet langer een getuige was, maar een aanknopingspunt.