De ochtend keerde langzaam terug. Zacht licht filterde door de omheining en viel op bekende takken, uitgesleten paden en het stille gezoem van een nieuwe dag. Milo zat aan de rand. Terug waar hij begonnen was. Maar niet hetzelfde. Een klein leeuwenpluche rustte in zijn armen, de stof was al licht versleten door hoe stevig hij het vasthield. Zijn vingers krulden er instinctief in, alsof hij bang was om het los te laten.
Hij bewoog niet veel. Klom niet. Dwaalde niet. Zat alleen maar. Kijken. De andere apen merkten het op. Dat deden ze altijd. Eerst hielden ze afstand. Hetzelfde als eerst. Dezelfde stilte. Dezelfde onuitgesproken scheiding. Arjun stond buiten het verblijf, zijn armen over elkaar geslagen, onzeker over wat hij verwachtte. Misschien was er niets veranderd. Misschien zou dat nooit gebeuren.
Toen… beweging. Een van de oudere apen stapte naar voren. Langzaam. Afgemeten. Hij haastte zich niet. Dreigde niet. Hij kwam gewoon dichterbij. Milo verstijfde lichtjes en hield het pluche steviger vast. Maar hij rende niet weg. Hij trok zich niet terug. De oudere aap stopte naast hem. Dichtbij. Dichtbij genoeg.
En na een rustig moment stak hij zijn hand uit en trok hem naar zich toe. Deze keer zat Milo niet alleen.