De nacht kwam rustig. De drukte was verdwenen. De dierentuin stond stil, gehuld in lage lichten en lange schaduwen. Arjun stond bij het verblijf met het team, zijn stem nauwelijks hoger dan een fluistering. “Op mijn teken.” Het pijltje was klaar. Het poortteam wachtte. Binnen lag de leeuwin lichtjes om Milo heen gekruld. Hij sliep tegen haar aan, klein en stil, alsof de wereld buiten haar niet bestond.
Arjun aarzelde. Heel even maar en toen: “Nu.” De dartpijl sneed door de lucht. Een zachte plof. De leeuwin reageerde onmiddellijk. Ze stond op met een lage, waarschuwende grom, haar ogen scherp, de duisternis aftastend. Haar lichaam verplaatste zich beschermend tussen Milo en de onzichtbare dreiging. Even bewoog er niemand. Niemand ademde.
Toen vertraagden haar stappen. Onvast. Zwaar. Ze draaide zich een keer om, alsof ze zocht naar iets wat ze niet kon vasthouden. En liet zich op de grond zakken. Milo bewoog. Verward. Alleen. Het team kwam dichterbij. Snel. Gecontroleerd. Stil. Arjun bereikte hem als eerste. “Milo…” fluisterde hij. De aap klampte zich meteen aan hem vast.
Strak. Wanhopig. Arjun hield hem stevig vast terwijl ze het verblijf uitliepen. Achter hen lag de leeuwin stil. Maar zelfs in haar slaap keek ze naar de plek waar Milo had gelegen.