Alle babysitters stopten al snel nadat ze waren begonnen — de moeder verstopte een verborgen camera en ontdekte de waarheid…

De volgende ochtend zat Eleanor aan haar bureau en staarde ze wezenloos naar het scherm van haar laptop. Het schuldgevoel over het plotselinge vertrek van Sarah drukte zwaar op haar. Ze probeerde zich te concentreren op haar kwartaalrapporten, maar elke gedachte dwaalde terug naar Leo. Was ze te vaak afwezig? Zorgden haar late avonden op kantoor ervoor dat het thuis een chaos was geworden? Julian had de hele ochtend geprobeerd haar gerust te stellen, maar de knoop in haar maag wilde maar niet verdwijnen. Ze voelde zich volledig verantwoordelijk voor de puinhoop die hun gezinsleven was geworden.

Toen Julian haar tijdens de lunch belde, klonk er een ontspannen warmte in zijn stem. „Maak je geen zorgen over de zoektocht, El,” zei hij zachtjes via de luidspreker. „Ik heb vandaag een vooraanstaand bureau gebeld. Ik neem deze keer alle sollicitatiegesprekken voor mijn rekening, zodat je niet nog meer op je bordje hebt.” Eleanor haalde diep adem en voelde tranen in haar ogen prikken. “Dank je wel, Julian. Ik voel me vreselijk dat ik het allemaal aan jou overlaat.” “Onzin,” antwoordde hij zachtjes. “Ik wil je gewoon tegen al die stress beschermen.”

Eleanor leunde achterover in haar stoel, overweldigd door dankbaarheid. Julian was er altijd om de draad weer op te pakken als zij struikelde. Hij bleef zo geduldig met haar, zelfs terwijl hij zijn eigen veeleisende werklast moest zien te bolwerken. Ze beloofde zichzelf dat ze haar best zou doen om thuis meer aanwezig te zijn. Als Julian zo’n groot deel van de last kon dragen zonder te klagen, was het minste wat ze kon doen haar eigen chaotische energie op orde brengen. Ze moest gewoon beter haar best doen, voor hen beiden.