Sloane en Norah kwamen hierna. Sloane, de advocate, had een scherpe mond en nog scherpere ogen. In haar biografie stond alleen: “Brooklyn. Feminist. Moe.” Norahs feed stond vol met modernistische gebouwen, strakke zwarte coltruien en foto’s van modellen in bouwwerken die ze had ontworpen. Geen enkele post had het over familie. Norah glimlachte zelden. Sloane helemaal niet.
Eén tweet van Sloane bleef hangen: “Kinderen zijn niet veerkrachtig. Ze zijn gewoon stil over pijn.” Het was viraal gegaan. Justin staarde naar de datum – Vaderdag. Hij leunde achterover, een zieke warmte in zijn borst. Sloane was een nee. Norah zou misschien met hem praten. Maar ze zag eruit alsof ze nooit een kleinigheid vergat.