De wielen landden in New York en Justin registreerde de landing nauwelijks. Zijn gedachten gingen tekeer. Van al zijn meisjes leek Lila het vriendelijkst – het type dat luisterde. Een verpleegster, empathisch, standvastig. Als iemand hem een kans zou geven, hoopte Justin, zou het de dochter zijn die anderen genas.
Hij ging op weg naar het ziekenhuis waar Lila werkte, met zweterige handen en een onrustige maag. In het ziekenhuis vertelde Justin niet wie hij was. Alleen dat hij een oude vriend was die Lila Wilson wilde spreken. De receptioniste knikte en vroeg hem te wachten. Justin ging zitten, klemde zijn jas vast en probeerde het ritme in zijn borst te kalmeren dat te hard en te snel aanvoelde.