“Ik haat het idee van vreemden,” gaf Carrie op een avond toe, terwijl ze Maxine in slaap wiegde. “Ze is nog zo klein.” Mike wist wat ze bedoelde. Hij stelde zich afleveringen voor, onbekende handen, kamers vol huilende kinderen.
De gedachte deed zijn maag knikken. Toen stelde Carrie haar moeder voor. Eleanor Whitman was nooit wreed geweest. Dat was het probleem niet. Ze was precies. Eigenwijs. Zeker.