Hij keek de studeerkamer rond, de verzakte planken, het stof op Henry’s boeken. Voor het eerst leek de stilte van het landgoed minder verstikkend. Het was gewoon de echo van een man die te veel alleen had gedragen, een puzzel achterlatend als verklaring, niet als veroordeling.
Andrew verzamelde de documenten zorgvuldig en wikkelde ze in doeken. Hij zou er niet mee paraderen, noch ze weer begraven. Hij zou ze in stilte bewaren, met respect voor het leven dat Henry had gekozen. De tuin had zijn geheim prijsgegeven en daarmee had Andrew het ware verhaal van zijn familie teruggewonnen.