Marcus sloot de laptop. Hij keek uit het raam naar Titan – hij ijsbeerde nog steeds, maar nu langzamer, de gekartelde cirkels van meer dan twee jaar begonnen steeds wijder te worden. De hond wist niet dat zijn etensbak een wapen was. Hij wist alleen dat iets geen pijn meer deed. Dat was genoeg voor de hond.
“Gisteren was hier iemand met een map artikelen die jou in diskrediet probeerde te brengen,” zei Marcus. Wren nam dit in zich op. “Omdat de bakwissel werkte,” zei ze. “Titans basisangst is gedaald sinds de frequentie is gestopt. Dat zouden ze gemerkt hebben. Wat betekent dat iemand de hond in de gaten heeft gehouden.” Ze pauzeerde.